تکنولوژیهای موجود برای تولید گرافن
تکنیکهای تولید گرافن را میتوان به دو دسته ی اصلی پایین به بالا (ساخت اتم به اتم) و بالا به پایین (جداسازی از گرافیت) تقسیم کرد.
لایهبرداری مکانیکی (روش نوار چسب)
این اولین و سادهترین روشی است که برای جداسازی گرافن به کار رفت. در این روش، با استفاده از یک نوار چسب معمولی، لایهها از بلور گرافیت جدا شده بر روی یک زیرلایه چسبانده میشوند تا به یک لایه ی منفرد برسیم.
رسوبگیری شیمیایی از فاز بخار (CVD)
متداولترین روش برای تولید گرافن در مقیاس انبوه و با کیفیت خوب. در این روش، یک زیرلایه ی فلزی (مانند مس) در معرض گازهای هیدروکربنی (مانند متان) در دمای بالا (~1000°C) قرار میگیرد. اتمهای کربن روی سطح فلز رسوب کرده و یک لایه ی گرافن تشکیل میدهند.
اکسیداسیون-احیای گرافیت (روش هامر)
این یک روش شیمیایی و “بالا به پایین” است. ابتدا گرافیت با مواد شیمیایی قوی (مانند اسید سولفوریک و پرمنگنات پتاسیم) اکسید میشود تا گرافن اکسید حاصل شود. سپس با یک فرآیند احیای شیمیایی یا حرارتی، گروههای اکسیژن دار حذف شده و گرافن به دست میآید.
لایهبرداری در محیط مایع (LPE)
در این روش، گرافیت در یک حلال مناسب (مانند N-متیل-۲-پیرولیدون) قرار داده شده و با اعمال انرژی اولتراسونیک (امواج فراصوت)، لایههای آن از هم جدا میشوند.
